Nie chciałbym tu wchodzić w religijne aspekty małżeństwa. Pozwól, że ślub kościelny i małżeństwo w tym rozumieniu zostawię.

Chciałbym dotknąć samej w sobie instytucji małżeństwa ludzi. Powiedzmy dokonanego drogą cywilną. Czyli na drodze postepowania prawnego. Ufff…. Chyba wyjaśniłem i unormalizowałem o co mi chodzi.

Od tej strony małżeństwo jest ucieczką. Wiem jak coś tak kierunkowego może być ucieczką? Prosto. Małżeństwo jest tym co wykańcza związek i dowolnym rozumieniu słowa “wykańcza’”. Z jednej strony jest to ciekawy wybieg psychologiczny dla osób mający problemy z dochowaniem wierności, czy też nie do końca pewnych swojej wierności. Takie osoby gdy pojawi się myśl o zdradzie dostrzegają małą metalową przeszkodę, która wspomaga także sumienie: “Ej Kolego/Ej Koleżanko, przecież masz żonę/męża, teraz już jakoś tak głupio i niewypada…”.
Rozsądke? Nie szalałbym z takimi słowami, to raczej taki przyśpieszacz sumienia.

Z drugiej strony zdażają się jednostki, mówię to z bólem serca bo sam jestem facetem ale, najczęściej są to męskie jednostki, które małżeństwo traktują jako metę. Po latach porządności w związku teraz wreszcie wziął z nią ślub i można przestać się strać i udawać porządnisia. W ten piękny sposób wykańczamy związek i się nawzajem. Większość małżeństw nie wytrzymuje takiej sytuacji i idzie w rozsypkę i może dobrze? “Panna z odzysku” ma większą szansę na znalezienie mężczyzny, bo po związku z chłopcem pewniej łatwiej zauważa faceta.

Związek potrzebuje formalizacji tylko ze względu na pieniądze. W przypadku śmierci jednego z małżonków, żeby drugi nie został na lodzie z niczym.

Związek, który trwa bez społeczno-psychologicznego przymusu – małżeństwa, jest prawdziwy i szczery. Ludzie są ze sobą, bo tego chcą, a nie dlatego że tak wypada.

W jednym z najbliższych odcinków Congregatio – Intercyza to nie brak zaufania to znak czasu i rozsądku.